Δεν υπάρχει αντικειμενική ή κοινά αποδεκτή απάντηση στο ποιος ήταν «ο καλύτερος» πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης, καθώς η αξιολόγηση κάθε θητείας εξαρτάται από τα πολιτικά κριτήρια, τις προτεραιότητες και τις απόψεις του καθενός. Κάθε ένας από τους πρωθυπουργούς που απεικονίζονται στην εικόνα άφησε το δικό του αποτύπωμα σε διαφορετικές ιστορικές συγκυρίες:
- Κωνσταντίνος Καραμανλής (1974 – 1980): Συνδέθηκε με τη σταθεροποίηση της δημοκρατίας μετά τη δικτατορία, τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ, την επίλυση του πολιτειακού και την ένταξη της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ (σημερινή ΕΕ), ενώ παράλληλα δέχθηκε κριτική για χειρισμούς σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και κοινωνικών διεκδικήσεων.
- Ανδρέας Παπανδρέου (1981 – 1989): Ταυτίστηκε με κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, την ενίσχυση του κράτους πρόνοιας (όπως η ίδρυση του ΕΣΥ), την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης και την κοινωνική κινητικότητα, αλλά παράλληλα η περίοδος αυτή συνοδεύτηκε από έντονη οικονομική αστάθεια, υψηλό πληθωρισμό και πολιτικές αντιπαραθέσεις.
- Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (1990 – 1993): Επικεντρώθηκε σε προσπάθειες δημοσιονομικής εξυγίανσης, αποκρατικοποιήσεων και φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων σε ένα ιδιαίτερα δύσκολο οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον, καθώς και στο ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ, αντιμετωπίζοντας έντονες αντιδράσεις και στενή κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
- Κώστας Σημίτης (1996 – 2004): Συνδέθηκε με τον «εκσυγχρονισμό», την ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ και το ευρώ, τη φιλοξενία των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και μεγάλα έργα υποδομής, ενώ επικρίθηκε για φαινόμενα διαφθοράς, ζητήματα στο Χρηματιστήριο και χειρισμούς σε εθνικά θέματα (όπως η υπόθεση Οτσαλάν και τα Ίμια).
- Κώστας Καραμανλής (2004 – 2009): Η θητεία του περιλάμβανε τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, κοινωνικές παροχές και ενεργειακές συμφωνίες, όμως επισκιάστηκε από τη διόγκωση των ελλειμμάτων και του χρέους λίγο πριν το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, καθώς και από εσωτερικά και κοινωνικά προβλήματα.
- Γιώργος Παπανδρέου (2009 – 2011): Ανέλαβε στην κορύφωση της δημοσιονομικής κρίσης, με την προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης (ΔΝΤ/ΕΕ/ΕΚΤ) και την ψήφιση του πρώτου Μνημονίου, μια περίοδο που προκάλεσε βαθύ κοινωνικό και πολιτικό διχασμό.
- Αντώνης Σαμαράς (2012 – 2015): Κυβέρνησε σε συνθήκες σκληρής λιτότητας και μνημονιακών υποχρεώσεων, προβάλλοντας την προσπάθεια εξόδου από την ύφεση, τη σταθερότητα και την αντιμετώπιση της μετανάστευσης, ενώ δέχθηκε έντονη κριτική για τις κοινωνικές επιπτώσεις των μέτρων και την πολιτική αντιπαράθεση.
- Αλέξης Τσίπρας (2015 – 2019): Συνδέθηκε με την έντονη αντιπαράθεση με τους δανειστές, το δημοψήφισμα του 2015, την υπογραφή του τρίτου Μνημονίου, την έξοδο από τα μνημόνια το 2018, τη Συμφωνία των Πρεσπών και μέτρα κοινωνικής στήριξης, ενώ επικρίθηκε έντονα τόσο για τη στροφή του 2015 όσο και για οικονομικά και θεσμικά ζητήματα.
- Κυριάκος Μητσοτάκης (2019 – σήμερα): Η διακυβέρνησή του έχει βρεθεί αντιμέτωπη με διαδοχικές κρίσεις (πανδημία COVID-19, ενεργειακή κρίση, πληθωρισμός, ακραία καιρικά φαινόμενα), δίνοντας έμφαση στην ψηφιοποίηση του κράτους, την προσέλκυση επενδύσεων και την ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος, ενώ δέχεται κριτική για την ακρίβεια, το κόστος ζωής, το κράτος δικαίου και τραγωδίες όπως τα Τέμπη.
Εσείς με ποια κριτήρια αξιολογείτε τη θητεία ενός πρωθυπουργού



